Það er al­gjör óþarfi að gera þetta einn

„Þetta var mjög erfiður tími, mjög mikið stress í gangi,“ segir Anton Bjarki, sem var að vinna að fatasýningu þegar hann greindist. Honum fannst þó gott að hafa eitthvað að vinna að á meðan hann beið eftir svörum. „Það hjálpaði mjög mikið, sérstaklega þegar ég var að bíða eftir að komast í jáeindaskannann. Að hafa eitthvað fyrir stafni, að hafa eitthvað markmið.“

Anton Bjarki segist hafa lært af reynslunni að bíða ekki eftir hamingjunni. „Þessi reynsla hefur kennt mér að bíða ekki með hlutina heldur gera þá um leið og ég vil. Að gera það sem ég vil og gera líf mitt að því sem ég vil að það sé.“ Hann hreyfir sig líka mikið, passar upp á mataræðið og fer reglulega til sálfræðings, sem hann segir halda hausnum í lagi. 

„Ég kem úr fjölskyldu þar sem er ekki mikið talað um svona hluti eða bara tilfinningar sínar yfir höfuð,“ segir Anton Bjarki. „Það er mjög mikilvægt að hafa eitthvað eins og Mottumars, þar sem karlmenn sjá að það er ekkert skrítið að tala um þessa hluti og þú ert ekkert minna harður fyrir að tala um þetta og leita þér hjálpar.“ 

Aðrir jafnvel átt erfiðara með að tala um krabbameinið 

Hann segir að sjálfum hafi honum ekki þótt óþægilegt að tala um krabbameinið, en að aðrir hafi jafnvel átt erfiðara með það. „Sumir áttu bara mjög erfitt með að hugsa út í það að ég væri með þetta, held ég.“ Margir hafi þó heyrt í honum, jafnvel eftir að hafa ekki verið í sambandi í mörg ár, og viljað hittast. „Það var rosa gott, sérstaklega þegar ég var nýbúinn að greinast og var bara mjög kvíðinn.“ Nokkrir vinir hans drógu hann einnig reglulega í göngutúra, sem honum fannst mjög gott.

Anton Bjarki hvetur alla til að leita sér aðstoðar því krabbamein sé þung byrði sem óþarfi sé að bera einn síns liðs. „Ef ég gæti bara gefið eitt ráð þá væri það bara að fá hjálp. Hvernig sem að þú gerir það, hvort sem það er að leita til Krabbameinsfélagsins eða tala við fólkið í kringum þig. Þetta er mjög heavy að díla við einn og það er algjör óþarfi að vera að gera þetta einn.“