Fyrir um 3 árum fékk ég eitlakrabbamein í bæði lungun. Það uppgötvaðist ekki fyrr en það var komið á 4. stig og annað lungað alveg samfallið og hitt að hluta. Mörg æxli voru í hvoru lunga. Ég fór strax í stranga lyfjameðferð og ónæmiskerfið varð mjög lélegt. Á 6 mánaða tímabili, meðan á meðferð stóð, þurfti ég því meira og minna að vera í einangrun.  Það er vissulega ekki í eðli manna  að lifa í einangrun og sjálf er ég frekar félagslynd að eðlisfari svo þetta var erfitt tímabil.  

Vinkonur og ættingjar voru duglegir að heimsækja mig  en heimsóknir gesta voru leyfðar, án snertinga og með grímur og sótthreinsiefni að vopni. Þau  færðu  mér góðan mat og styttu mér stundirnar. Það er ómetanlegt að eiga góða að í veikindum. Fyrir vikið fannst mér einangrunin einhvern veginn ekki eins einangrandi og hún í raun og veru var, því hugurinn var rétt stilltur og ég vissi af góðum stuðningi vina og ættingja. Mér leið furðu vel og dundaði mér við prjónaskap, sjónvarpsgláp og hlustaði á tónlist á spítalanum. Ég var alltaf með tölvuna mína með mér, sem hjálpaði líka mikið. Einnig var ég með ilmolíurnar mínar sem róa og sefa hugann ásamt því að aðstoða við svefn. Höfðu læknar og hjúkrunarfólk oft á orði hversu vel herbergið mitt ilmaði. Og það sem mestu máli skipti, ég var alltaf jákvæð og  viss um að ég myndi sigrast á þessu. Þetta var verkefni sem ég ætlaði að klára.

Fyrir lyfjameðferðina var ég í fínu líkamlegu formi en eitt af aðaláhugamálum mínum eru göngur, allt frá léttum göngutúrum í upp í fjallgöngur á hálendinu. Á meðan ég var sem veikust hugsaði ég um allar göngurnar sem ég ætlaði í þegar ég hresstist. Ég leit fram á veginn og sá mig ganga á fjöll og skemmta mér við alls kyns göngur líkt og áður. Það gaf mér kraft. Að vera í góðu líkamlegu ásigkomulagi tel ég einnig að hafi hjálpað mikið til hversu vel ég kom út úr meðferðinni. Eftir meðferðina kom í ljósað ég væri aðeins með 50% virkni í lungunum og að sennilega myndi það ekki breytast. Ég mæddist því verulega við litla hreyfingu og erfitt var að ganga upp í mót. Ég náði bara ekki andanum. En ég var staðráðin í að láta það ekki aftra mér í að ganga áfram, ég vildi bara vera úti að ganga og byggja upp meira þol.

Eftir að ég var útskrifuð úr stofnfrumumeðferð í lok árs 2008 hófst endurhæfing. Fyrst um sinn komst ég ekki upp tröppurnar heima hjá mér nema hvíla mig í öðru hverju skrefi. Ég byrjaði í jóga sem hefur hjálpað mér mikið. Maður lærir að hugsa inn á við og byggja upp persónulegan styrk, eitthvað sem maður gerir ekki einn heima hjá sér eða með annars konar æfingakerfi. Og vegna þess hversu mikil göngukerling ég er, treysti læknirinn minn mér til að sjá sjálf um endurhæfinguna í formi útiveru og hreyfingar á hverjum degi. Og það gerði ég. Ég fór á hverjum degi út að ganga, fyrst stuttar vegalengdir og lengdi þær svo alltaf. Ég fann hvernig þolið styrktist dag frá degi. Ég mæddist æ minna og á í dag frekar auðvelt með að ganga á fjöll. Síðan ég útskrifaðist hef ég farið tvisvar í bakpokagönguferð á Jakobsveginn „El Camino“ á Spáni þar sem gengnir eru nokkur hundruð kílómetrar á nokkrum vikum. Þá er ég núna í gönguhóp sem gengur reglulega og ég stunda einnig kraftgöngu í Öskjuhlíðinni. 

Ég hef byggt upp kraft með viljann og jákvæðnina að vopni. Ég útilokaði neikvæðar hugsanir og byggði upp jákvæðni með því að brosa í gegnum tárin, fagna smásigrum í meðferðinni – og auðvitað ganga út í hið óendanlega! Ég er ekki í vafa um að jákvætt hugarfar og markviss stefna sem ég setti á bata og gott líf eftir meðferð hjálpi mikið til í svona veikindum. Ég er engin súperkona en mér líður samt þannig. Ég vann. Ég gekk glöð bataveginn. Ég lifi og lít lífið öðrum augum en áður.