Martin Berkofsky hélt tónleika til styrktar Krabbameinsfélaginu þann 26. maí síðastliðinn. Ríkharður Ö. Pálsson, tónlistargagnrýnandi var með gesta og ritaði eftirfarandi:
Mögnuð ögurstund
Einleikstónleikar Martins Berkofsky í Norðurljósum Hörpu 26.5. 2012.
Franz Liszt: Pater Noster; Il festi tranfigurationis nostri Jesu Christi; Légende: St. François d’Assise; La prédication aux oiseaux; Miserere d’Aprés Palestrina; Valhalla (aus der Ring des Nibelungen); Les Morts-Araison; Légende: St. François de Paule marchant sur le flots; Ungversk rapsódía nr. 12.
Það var einstök og vandgleymanleg reynsla að upplifa í fyrsta, og e.t.v. síðasta, skipti Martin Berkofsky í Norðurljósasal Hörpu laugardagskvöldið, 26. maí 2012. Andrúmsloftið bar hrífandi keim af hugleiðslu er undirstrikaðist af sætaröðun í fókúserandi hálfhring kringum uppsprettuna, Steinwayflyglinn. Sá stóð á ekta persneskum teppum, auk þess sem logaði umhverfis á 27 kertastjökum (magískri tölu Pýþagórea ef rétt er munað).
Sem sagt hafði ég aldrei áður notið leiks amerísk-hvítrússnesska píanósnillingsins, jafnvel þótt dvalið hefði nokkur ár hér upp úr 1980 – vel áður en ég tók að sinna tónlistarlífi landsmanna á prenti. Þó fór ég ekki frekar en aðrir á sínum tíma varhluta af fréttum um að píanistinn hefði þá lent í það alvarlegu bifhljólaslysi að fyrir fram þótti útilokað að hann gæti nokkurn tíma tekið aftur upp þráðinn á hvítum nótum og svörtum.
Engu að síður náði Berkofsky sér undrafljótt aftur á strik, hvort sem þakka mátti velheppnaðri skurðaðgerð eða almættinu, nema hvorttveggja væri. Munu síðan lífsgæðamarkmið píanistans hafa breytzt á þá leið að vinna frekar að almenningsheill fremur en að sanka í séreignarsjóð, ef marka má hvað hann kvað upp frá því hafa látið tónleikatekjur sínar rakna til fyrrgetinna þarfa – og ekki sízt þegar við bættist krabbamein frá um aldamótum sem nýlega hefur tekið sig upp aftur.
Um þau mál mátti m.a. lesa í tónleikaskrá umrædds kvölds. En jafnvel þótt sú dapurlega umgjörð gæti e.t.v. hafa sett temprandi aukasvip á upplifunina, þá var það í engu að sjá eða heyra á spilamennskunni. Hvort tveggja var til staðar í ríkum mæli – fítonskraftur og álfræn dúnmýkt, er spönnuðu allt dýnamíska breiðtjaldið frá þórdunum ragnaraka til blíðasta angurhvísls.
Hér mátti aldrei þessu vant heyra persónuleg sérkenni er afsönnuðu þá annars auðteknu fullyrðingu að flestir nútímapíanistar séu hverjir öðrum líkir. M.a. í afar sérstæðum rúbatóum og fleinhvössu stakkatói, að ekki sé minnzt á íbyggna húmorinn í 12. Rapsódíu Liszts. Þó undirr. sé enginn sérstakur fylgifiskur Franz Liszts, er átti alla dagskrá kvöldsins nema aukalagið (Impromptu Schuberts í As-dúr), þá hlaut ratvís hæfileiki túlkandans til að halda manni þetta vel við efnið að vera einhvers virði.
Upp úr stóðu bráðskemmtilegir tónleikar – hylltir „á fæti“ eins og sagt er – sem lengi verða í minnum hafðir.
Ríkarður Ö. Pálsson