Guðrún Sigurjónsdóttir hjúkrunarfræðingur hefur bæði greinst með brjóstakrabbamein og ristilkrabbamein. Hér greinir hún frá reynslu sinni af báðum krabbameinum.

Sú staðreynd að hægt sé að fá krabbamein aftur - og það í annað líffæri - hafði alls ekki hvarflað að mér þegar ég veiktist snemma árs 2009.

Ég fékk brjóstakrabbamein árið 1989, þá 42 ára gömul. Ég átti þrjú börn á aldrinum 14-22 ára. Greining og meðferð var mér afar erfið, reynsla mín af brjóstakrabbameini var eingöngu sú að amma mín lést úr sjúkdómnum þegar ég var unglingur og fylgdi ég henni í því ferli. Við tókum saman Hafnarfjarðarstrætó inn á Landspítala þar sem amma fór í geislameðferð á brjóst og holhönd. Hún brann illa af geislunum og notaði mjúka bómullardulu til að troða inn í brjóstahaldarann. Hún átti í töluverðum erfiðleikum með að hafa barminn jafnan, en hún var peysufatakona og vildi ætíð vera sjálfri sér til sóma. Hún lést fjórum árum eftir að hún greindist.

Ég var viss um að ég hlyti sömu örlög og amma mín, fengi ekki að fylgja börnum mínum inn í fullorðinsárin og fengi alls ekki að sjá ófædd barnabörn. Ég bað almættið að gefa mér tíma - og ég hlaut bata.

Aðdragandinn að greiningu seinna krabbameinsins, ristilkrabbameins, var allur annar. Í fyrra skiptið var ég alfrísk þegar ég fann hnút í brjósti, en í seinna sinnið var ég býsna veik, blóðlítil og slöpp. Ég hafði samt ekki fundið fyrir neinum breytingum á meltingunni. Ristilkrabbameinið er svo lúmskt. Ég tók þessari greiningu með jafnaðargeði, enda hafði almættið gefið mér tuttugu dásamleg ár.

Að loknum rannsóknum var hluti ristilsins fjarlægður. Krabbameinið hafði ekki sáð sér, en vegna stærðar æxlisins þótti öruggara að fara í lyfjameðferð. Kúrarnir voru átta og tóku þeir tvær vikur hver með viku hvíld á milli. Ég þoldi lyfið nokkuð vel og vann allan tímann meðan á lyfjameðferðinni stóð. Auk þess var ég að ljúka meistaranámi í heilbrigðisvísindum við Háskólann á Akureyri og mátti því alls ekki vera að því að leggjast í veikindi. Ég álít að hver og einn verði að halda sér eins mikið í gangi og heilsan leyfir.

Nú er heilsan prýðisgóð og ég nýt lífsins í ríkum mæli. Ég þakka áfram fyrir hvern dag, enda hef ég lært af reynslunni að við erum með lífið að láni og eigum að njóta daganna.