Sex konur voru valdar til að leika í auglýsingum og kynningarefni Krabbameinsfélagsins fyrir Bleiku slaufuna. Þær segja frá reynslu sinni í myndskeiðum á vefnum
www.bleikaslaufan.is og eru einnig á veggspjöldum, í blaðaauglýsingum og á vefborðum. Við tókum þær líka aðeins á spjalli fyrir
Bleika slaufu blaðið sem fylgdi Fréttablaðinu þann 6. október.
Jóhanna Gunnarsdóttir
Fyrir nokkrum árum greindist ég með frumubreytingar í leghálsi og átti í því í nokkur ár. Fyrir tveimur árum fékk ég boð um að mæta í krabbameinsleit og þá fundust tvö ber í öðru brjóstinu hjá mér. Eftir sýnatöku kom í ljós að þetta var illkynja æxli og hraðstækkandi og ég fór í aðgerð.
Þegar ég fékk fréttir um að ég væri komin með krabbamein brá mér en svo kom upp þetta keppnisskap og ég ákvað bara að kýla á þetta og klára það. Ég leyfði mér aldrei að hugsa eitt né neitt annað.
Stuðningur kom alls staðar að. Hann kom frá manninum mínum, börnunum mínum, fjölskyldu minni, vinnunni, yfirmanni í vinnu. Allir sýndu stuðning. Það var yndislegt að finna þennan kærleika.
Það eina sem ég sé eftir er að hafa ekki leitað fyrr aðstoðar hjá Samhjálp kvenna, Krabbameinsfélaginu og Ljósinu. Það er svo mikill stuðningur þegar maður hittir konur sem hafa upplifað eitthvað svipað. Sumt sem ég hafði verið að hugsa um og sagði ekki neinum var það sem aðrir voru líka að hugsa um og lentu í. Maður þarf ekki að vera einn.
Ef maður hefur hinn minnsta grun um að eitthvað sé að, í brjóstinu eða maganum eða bara eitthvað sem er ekki eðlilegt, verður maður að leita sér hjálpar og ekki hunsa skilaboð frá líkamanum
Íris Björk Viðarsdóttir
Ég vaknaði á gamlársdagsmorgun, komin sex mánuði á leið, og lá í blóði mínu. Maðurinn minn stökk upp og hringdi á sjúkrabíl. Síðan hófust rannsóknir og þá kom í ljós að þetta er illkynja æxli í ristli. Ég var skorin
upp. Það þurftu að vera barnalæknar og fæðingarlæknar sem héldu leginu til hliðar á meðan skurðlæknar og þeirra aðstoðarmenn sáu um ristilinn. Og svo var barnið sett aftur inn og saumað fyrir.
Tíu dögum síðar komu niðurstöður um að þetta væri annars stigs krabbamein í ristli og ekki fannst neitt í eitlum. Að öllu jöfnu hefði ég farið í lyfjameðferð. Móðureðlið hjá mér var ofar skynsemismörkum, ég tók þá ákvörðun að fara ekki í lyfjagjöf. Mér létti í raun þegar ég tók þá ákvörðun. Síðan hafa liðið fjögur ár og þetta hefur gengið mjög vel.
Jákvæðasta augnablikið í mínum veikindum er að ég átti von á heilbrigðu barni og að krabbameinið var ekki búið að dreifa sér. Ég fékk frábæran stuðning frá mínum nánustu ættingjum og vinum. Það umvöfðu mann allir. Maður var eiginlega bara setur í bómull og lifði eins og drottning.
Mig langar að benda konum sem greinast með krabbamein á að þetta er alls ekki dauðadómur, þetta getur gefið manni mjög margt jákvætt og marga punkta í reynslubankann. Og bara reyna að lifa heilbrigðu lífi, það getur verið forvörn því þá er maður fljótari að ná sér aftur. Þegar maður finnur fyrir einhverju eða einhverjum einkennum, þá er engin ástæða fyrir að bíða því að sá tími getur verið ansi dýrmætur.
Ég óska mér þess helst að geta lifað jákvæðu, hraustu og rólegu lífi.
Brynja Guðjónsdóttir
Ég greindist með krabbamein í lunga fyrir tæpu ári. Það gerðist þannig að ég var bara eitthvað að hnerra og það kom slím í lófann á mér. Ég fór í lungnamyndatöku og þá kom í ljós að það var æxli í vinstra lunga. Ég trúði því einhvern veginn allan tímann að þetta væri góðkynja en svo kom í ljós að þetta var krabbamein.
Mín fyrstu viðbrögð voru doði, ég var dofin og reið af því að ég hafði ekki reykt í eitt og hálft ár og fannst einhvern veginn að þetta gæti ekki verið að koma fyrir mig. Fljótlega breyttist svo þessi doði í ótta og vanlíðan og þá aðallega út af fólkinu mínu.
Það sem að bjargaði mér var að ég hitti aðra konu sem var búin að greinast með lungnakrabbamein og hún var búin að vera einkennalaus í fimm ár, þetta var sem sagt ekki dauðadómur.Ég fór þá einhvern veginn á bleikt ský og ákvað að ég ætlaði að komast yfir þetta og vera jákvæð eins og Pollýanna. Mitt mottó er að horfa á björtu hliðarnar og sjá alltaf eitthvað jákvætt í öllu, alveg sama hversu svart það er. Jákvæðasta augnablikið var þegar ég vaknaði upp eftir aðgerðina. Fjölskyldan mín var öll hjá mér og ég trúði því og vissi að ég væri ekki með neitt mein lengur.
Ég var komin út á sjöunda degi eftir aðgerð og fór út að ganga. Lengdi svo alltaf göngutúrinn og var komin í ræktina eftir sex vikur og nú fer ég í ræktina á hverjum einasta degi. Allur þessi stuðningur sem ég hef fengið er alveg ómetanlegur. Fjölskyldan mín studdi mig rosalega vel og svo Krabbameinsfélagið en ég veit ekki alveg hvernig ég hefði komist af án þeirra og eins Ljóssins, sem ég notaði mikið.
Ekki hunsa einkennin, bara alls ekki. Mér finnst mikið atriði að vekja fólki til umhugsunar um það að allir geta fengið krabbamein og eins það að reykingar drepa. Ef ég væri Guð í einn dag þá myndi ég óska þess að allir hættu að reykja.
Helga Torfadóttir
Ég greindist með krabbamein í auga árið 2003. Það var meðhöndlað með geislum og gekk bara mjög vel. Svo liðu sjö ár og þá greinist ég með krabbamein í hálsinum. Það var skorið í burtu og síðan hófst lyfjameðferðin, sem var erfið en ég notaði allt sem hægt var til að draga úr aukaverkunum. Það var mjög erfitt þegar hárið fór. En lífið hélt áfram. Ég reyndi að fara út með hundana mína og hreyfa mig.
Tilfinningin sem greip mig þegar ég greinist var náttúrulega að standa sig vel, það var bara ekkert annað í boði. Lífið allt framundan og ég vissi að ég myndi komast í gegnum þetta en það kostaði náttúrulega blóð, svita og tár en ég er komin hérna í dag.
Það sem veitti mér mesta stuðninginn var fjölskyldan og bænin – ég vissi að það var verið að biðja fyrir mér í ýmsum bænahópum í kirkjum landsins. Ég hvet alla til að leita sér huggunar í bæninni því hjálpin kemur að ofan. Maðurinn minn veitti mér mjög mikinn stuðning. Ég fann styrkinn í Ljósinu þegar ég fór þangað og hvet alla, bæði konur og karla, að leita þangað.
Það var mikill léttir þegar ég fékk út úr myndatökunni núna í júní að sjúkdómurinn væri horfinn. Það var algjört æði svo ég fór út í sveit og keypti litla fjögurra daga gamla geit til að styrkja og gefa henni líf. Og ég er ofboðslega hamingjusöm með það. Dásamlegasta augnablikið í þessu ferli öllu saman er þegar ég varð loksins amma, búin að bíða í mörg ár og þá fæddist einn lítill yndislegur drengur.
Ég byggi mig upp á gönguferðum, ég borða hollan mat, ég sinni hundunum mínum, geng út um allt og geri allt sem mér þykir skemmtilegt. Og geymi ekkert til morguns sem ég get gert í dag. Mig langar að hvetja konur til að sinna sjálfum sér og hlusta á líkamann. Það er líf eftir meðferð. Stelpur: Verið bjartsýnar því lífið svo dýrmætt.
Hulda Hjálmarsdóttir
Ég var fimmtán ára gömul þegar ég greinist með bráðamergfrumuhvítblæði. Það er svolítið sérstök reynsla að lenda í því þegar maður er unglingur, á svona viðkvæmum aldri. Þetta var eins og manni sé bara kippt út úr lífi sínu. Ætlaði ég að gera það með hangandi haus eða með jákvæðu hugarfari og komast í gegnum þetta eins vel og ég gæti?
Það sem í raun tók við var hálft ár af spítalalífi. Þetta var spurning um líf eða dauða. Maður verður bara að berjast og vona að maður komist í gegnum þetta. Og það vildu allir hjálpa mér til að ná bata. Ég sinnti námi á spítalanum, náði að taka samræmdu prófin og komst inn í Menntaskólann við Hamrahlíð.
Stuðningur skiptir mjög miklu máli þegar maður lendir í svona erfiðleikum í lífinu. Á svona stundum sér maður hverjir eru vinir í raun, hverjir það eru sem standa með manni í gegnum súrt og sætt, gleði og sorg og allt. Vinkonur mínar voru alltaf að gera eitthvað fallegt fyrir mig. Þær sömdu fyrir mig lag, þær komu upp á spítala og sungu fyrir mig lagið. Það hjálpaði mér mikið að kynnast krökkum sem hafa gengið í gegnum sömu reynslu og ég.
Þetta snýst ekki bara um þann sem er lasinn. Það voru líka foreldrar mínir, bróðir minn og systir mín og allt fólkið í kringum mig sem þetta snerti. Þau voru öll að takast á við þetta saman.
Strax og ég hafði einhverja krafta byrjaði ég að liðka mig til og bara svona aðeins að reyna á mig, skref fyrir skref. Maður þurfti virkilega að trúa á sjálfan sig og vera þrauseigur og ekki missa trúna að maður gæti náð sama krafti og áður. Ég þurfti að koma mér aftur út í lífið og fara aftur inn í mína venjulegu rútínu og hafa lífsþrótt til að takast á við lífið yfir höfuð. Ég fer út að hlaupa, Ég syng og mér finnst það mjög gott fyrir líkama og sál, það nærir mig vel.
Björg Júlíana Árnadóttir
Ég greindist með krabbamein í brjósti árið 2005 og gekk í gegnum mjög erfiða reynslu, ekki síst andlega, vegna þess að ég hafði fylgst vel með systur minni og systurdóttur sem báðar fengu krabbamein og létust í sömu vikunni þremur árum áður. Meðferðin sem slík var mjög erfið.
Í seinna skiptið sem ég fæ krabbamein, það er í fyrra, þá fæ ég krabbamein í vinstra brjóstið. Þá var ég hins vegar reynslunni ríkari og var miklu jákvæðari gagnvart veikindunum. Ég var sannfærð um að ég myndi lifa þetta af. Allt ferlið miðaði ég við að þetta væri verkefni sem ég tæki að mér og ég ætlaði að ljúka við. Ég ákvað að ganga á Esjuna, komast upp og horfa yfir og hugsa: Þetta gat ég.
Erfiðast er að meðtaka þessi skilaboð, að maður sé að greinast aftur með krabbamein, og að þurfa að segja aðstandendum frá því. Það er ómetanlegt að finna fyrir stuðningi nánustu ættingja og ekki síst vinkvennanna. Allir stóðu þétt við bakið á mér.
Til að byggja mig upp reyni ég að borða hollan mat. Ég stunda líkamsrækt í meiri mæli en ég gerði áður, syndi á morgnana og fer í gönguferðir – það hentar mér best.
Ég geng á fjöll, fer í ferðir með skemmtilegu fólki og ég mun reyna að lífa lífinu.
Það var ánægjulegt þegar samþykkt var að konur fengju að kaupa sér höfuðfatnað og láta húðflúra augabrúnir og augnlínu, en ég hafði barist fyrir að fá það í gegn. Nú finnst mér mikilvægt að berjast fyrir því að sett væri upp teymi inni á sjúkrahúsunum sem aðstoða konur þegar þær eru að greinast með krabbamein og upplýsa þær um réttindi og allt annað sem hjálpar þeim í gegnum veikindin.
Ég vil benda öllum konum á það að fylgjast vel með líkama sínum og alls ekki að hunsa merki sem gætu bent til þess að krabbamein væru að taka sig einhvers staðar upp.
Lífsmóttóið hjá mér er að reyna lifa lífinu skemmtilega og gera skemmtilega hluti. Lífið er svo stutt og það skiptir svo miklu máli að hafa gaman af lífinu.